Maar juist omdat ik het allemáál lees, ben ik nu een beetje in verwarring. De meeste bladen geven namelijk behoorlijk tegenstrijdige signalen af. Dat geldt trouwens niet alleen voor de bladen; tegenstrijdigheid lijkt wel een moderne mediaziekte. Neem nou die Albert Verlinde ‘stunt’ van BNN. Ze willen een point maken over privacy en doen dat… door iemand af te luisteren? Klinkt als anti-abortus activisten die iemand doodschieten omdat ze ‘pro-life’ zijn. Ik heb me ook verbaasd over de Marie-Claire, een beautyblad met inhoud dat uitblinkt in reportages over inspirerende vrouwen. In een artikel over het voorkomen van stress en ziekte, las ik dat “het maken van overuren net zo slecht is voor je hersenen als roken.” Prima statement. Maar wat zie ik vervolgens op de cover? Een tienermodel met een sigaret! Wie het begrijpt mag het zeggen.

Happinez had deze maand een artikel over het nieuwe lespakket van Dove, waarin scholieren leren dat het schoonheidsideaal zoals dit door de media wordt gepresenteerd, niet klopt. Tieners worden onzeker van al die slanke modellen, en het pakket van Dove wil ze een steuntje in de rug geven. Dat lijkt Happinez een goed idee – en mij ook. Maar vervolgens blader ik verder, en zie de fotoreportage Puur Natuur. Daarin figureert een zeer slank model met mooie borsten, een rimpelloze huid en een strakke rug. Het zijn prachtige, serene foto’s. Maar zou een spiritueel blad als Happinez niet het voortouw kunnen nemen door ‘echte’ vrouwen te gebruiken? Zo simpel is het blijkbaar niet. Maar niet alleen op uiterlijk gebied krijgt de lezer tegenstrijdige signalen. Neem nou al die artikelen over de sexy single. Het is léuk om single te zijn, schrijven de vrouwenbladen. Voel vooral geen druk, leef je eigen leven en geniet met volle teugen! Klinkt heerlijk, toch? Maar dan sla je de pagina om en buitelen diezelfde bladen over elkaar heen om Jennifer Aniston voor zielenpoot uit te maken: poor Jen kan maar geen man vinden.

Maar zij is toch juist het schoolvoorbeeld van zo’n sexy single? Ik zal het wel weer verkeerd begrepen hebben. En zo gaat dat maar door. Artikelen over exotische reisbestemmingen worden afgewisseld met doemverhalen over hoe onverantwoord al dat vliegen is. Op de ene pagina wordt met opgeheven vinger onderwezen dat je je kleding vooral moet recyclen, en op de andere pagina wordt een actrice afgezeken omdat ze het waagt om twee keer dezelfde jurk te dragen. En toen zag ik Dokter Jazz, de nieuwe roman van filosofe Stine Jensen. Mevrouw Jensen is een bevlogen tegenstandster van het schoonheidsideaal, van blote billboards en de seksualisering van de vrouw in de media. Daar is heel wat voor te zeggen. Maar wat zette zij vervolgens op de cover van haar eigen roman? Een bloot onderlichaam met een ultraplatte buik in een dun wit slipje. Ik begrijp dat dat beter verkoopt, en dat Jensen zal zeggen dat het heus de inhoud ondersteunt. Maar in deze ‘tijd voor echte schoonheid’ is het ook tijd voor echte principes.

Bron: Telegraaf Vrouw